Welkom » Cadeautje van moeder natuur

Cadeautje van moeder natuur

Gepubliceerd op 17 juni 2014 om 11:18

Onze 1e was geboren en terwijl zijn vader de navelstreng doorknipte ontstond hij. Onzichtbaar en ik had geen benul van zijn bestaan. Ik was moeder en ik ging voor dit kleine mannetje (en 3 jaar later meisje) zorgen.

De 1e dagen verstreken en bij het 1e hielprikje voelde ik iets wat ik niet herkende. Hij was snel getroost en ik vergat het net zo snel als het er was.

Maar zoonlief huilde veel en steeds vaker had ik last. Ik probeerde het een beetje te  negeren maar het leek wel of het steeds erger werd. Met 6 maanden viel zoonlief naar beneden met zijn hoofd op de massief houten vloer. Totale paniek bij mij. Niks rustig reagerend. In complete overspannen toestand arriveerde ik op de 1e hulp. Zoonlief was ondertussen in slaap gevallen. De dokter onderzocht hem, keek naar mij en bood aan hem een nachtje op te nemen voor de gemoedsrust van de moeder…tja hij had het al lang in de gaten.

Met het krijgen van de 2e werd het nog erger. Er kwamen vele momenten waarop ik er last van had. 1e schooldagen, nare ziekenhuisonderzoeken bij dochterlief, kinderziektes, verdrietjes, pijntjes maar ook bij leuke dingen zoals uitvoeringen, sportprestaties, verjaardagen, zwemdiploma’s stak het de kop op.

Manlief heeft er iets minder last van. In alle rust overziet hij de situaties en doet wat het juiste is. Bij hem geen tranen of paniek en geen slapeloze nachten zoals bij mij. Oneerlijk verdeeld vind ik soms. Waarom heeft niemand me van het bestaan verteld voordat ik kinderen kreeg? Na zwangerschap, baren & hechtingen zou het toch wel klaar mogen zijn?

Maar nee, gisteravond zat ik met een intens verdrietig en boos meisje op de bank. Weer speelde haar chronische blaasontsteking de kop op met pijn. En pats daar was hij weer, mijn Open Zenuw! Pijnlijk en gevoelig omdat haar verdriet er rechtstreeks inschiet. Een onzichtbare open lijn tussen de harten van mijn kinderen en mijn hart.

Zwaar en mooi tegelijk dit gratis cadeautje van moeder natuur. Een zenuw die al het verdriet en blijdschap van mijn kinderen oppikt als een radar in de nacht. Kan ik hem nog missen? Nee ondanks zijn soms pijnlijke aanwezigheid is hij bij me gaan horen. Zijn naam, Moederliefde!

Geplaatst door Leonieke


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

anne
5 jaar geleden

Mooi omschreven. Kippenvel momentje, heel herkenbaar.